nl
Lees meer

Burgerhulpverlener Rutger Vos redde leven van man met hartstilstand: ‘Een bijna onbeschrijfelijk gevoel’

20 January 2017 | Burgerhulpverleners

Het was begin september en Rutger had net een leuke avond gehad bij een concert. Hij dronk nog iets bij een vriend, toen hij plotseling een reanimatie-oproep kreeg. Wat hij toen nog niet wist, was dat hij even later een man het leven zou redden. Hij noemt het ‘een geweldig gevoel om zo het verschil te maken’. De pas 19-jarige Rutger vertelt zijn verhaal aan Stan

Hartmassage

Ik schrok eerst even van het alarm, maar klikte ook gelijk op ‘accepteren’. De navigatie in de app wees mij de weg naar het incident. Toen ik arriveerde, was de politie er ook net. Het slachtoffer lag in de woonkamer. Ik ging gelijk op m’n knieën naast hem zitten en begon met hartmassage. Alles gaat op zo’n moment in een razend tempo, je doet alles automatisch en zonder aarzelen.

Hulpverleners

Toen de ambulance arriveerde, maakte ik plaats en liet de professionele hulpverleners hun werk doen. De beelden van de slangetjes, de spuiten, alle apparatuur, het schokken van het lichaam door de AED en het pompen van hartmassageapparaat LUCAS vergeet ik nooit meer. Er gaat zoveel door je heen. Je ziet de familie die erbij staat emotioneel zwakker en zwakker worden. Dat beeld zal mij altijd bijblijven.

Ademen

Ik stond daar als hulpverlener maar ook als steunpunt voor de familie. Want dat probeer je als hulpverlener ook altijd te zijn. De reanimatie ging ondertussen door. Na ruim een half uur reanimeren zag ik plotseling een kleine beweging. Het slachtoffer begon weer te ademen. Niks was nog zeker, zijn hartslag bleef schommelen en de twijfel bleef.. Maar ergens in je achterhoofd komt er op zo’n moment een blij gevoel van hoop dat hij het gaat redden.

Slachtoffer

Uiteindelijk tilden we samen de brancard in de ambulance. Slachtoffer en familie gingen zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Toen zat mijn werk erop en ging ik naar huis. Elke dag die volgde, spookte het door m’n hoofd: zou hij het echt hebben gered? Ik zocht afsluiting en reed daarom na enkele dagen naar het huis van het slachtoffer. Ik trof de bewoonster, die mij gelijk vertelde dat hij het had overleefd.

Paniek en chaos

Ik kwam binnen in de woonkamer waar een aantal dagen eerder paniek en chaos was. Dezelfde woonkamer lag er nu strak en rustig bij, dat voelde apart. De vrouw vertelde dat hij nog in het ziekenhuis lag, maar alweer praatjes kreeg. Even was ik doodstil en werd ik overgenomen door een bijna onbeschrijflijk gevoel: een mix van hoop, blijdschap, opwinding en geluk. Een gevoel dat ik nooit meer vergeet.

Proosten op het leven

We hebben twee uur lang gepraat en dat hielp zowel mij als de familie heel goed. Dit was een positieve afsluiting. Ik ben zelfs uitgenodigd om binnenkort een kop koffie te drinken met het slachtoffer zelf. Dat ga ik doen, dan wil ik hem in de ogen kijken en met hem proosten op het leven.

Derde reanimatie

Dit was mijn derde reanimatie en de eerste met een positieve afloop. Toch word ik na elke reanimatie, hoe het ook afloopt, bedankt en gewaardeerd. Dat helpt vaak al veel. Ik ben 19 jaar, relatief jong voor een burgerhulpverlener. Elke reanimatie heeft impact op me, zowel negatief als positief. Desondanks heb ik nooit een moment spijt van m’n keuze om burgerhulpverlener te worden. Het is een geweldig gevoel om op deze manier het verschil te maken en dat zal ik ook zeker blijven doen.