nl
Lees meer

Jordy de Groot: ‘Het voelde alsof ik door de grond zakte’

20 January 2017 | Burgerhulpverleners

Jordy de Groot reageerde op een oproep via The CPR Network . Hij reanimeerde het slachtoffer, een vrouw. Al snel hoorde hij dat het slachtoffer desondanks was overleden. Jordy vertelt zijn verhaal aan Stan.

Stan the CPR network

Het was vrijdagavond, eindelijk weekend en even klaar met school. Ik lag heerlijk samen met mijn vriendin op bed Flikken Maastricht te kijken, toen mijn telefoon ging. En tegelijk die van haar. Ik schrok want hij bleef maar trillen. Het bleek een alarmmelding, iemand in de buurt had een hartstilstand Ik sprong snel op en keek op mijn telefoon waar het was. Daarna renden we snel naar beneden, schoenen aan en samen op de fiets naar de melding. Binnen vier minuten waren we er.

Reanimeren

Er stond een man in een deurpost en ik vroeg waar het was. Deze man wees naar zijn buren. Ik klopte aan en al snel ging de deur open. Binnen lag een vrouw en iemand was al bezig met reanimeren. Ik stelde mij snel voor en nam gelijk de reanimatie over. Daarna ging alles heel snel. Binnen een paar minuten stond de woonkamer vol met politieagenten.

Verhaal

De bank en de tafel die in de weg stonden, gingen aan de kant en al snel wisselden ambulancemedewerkers en een agent mij af. Nadat ik nog even goed om me heen keek, liep ik richting de voordeur. De straat die een paar minuten eerder nog leeg was, stond helemaal vol met politieauto’s, ambulances, omstanders en via The CPR Network opgeroepen burgerhulpverleners Ik ging bij die groep staan, gaf mijn vriendin een knuffel en begon te praten over hoe het ging. Ook de politie kwam even kijken. Ook bij hen deed ik mijn verhaal.

Ambulance

Ik mocht in de ambulance mijn handen schoonmaken omdat ik zonder handschoenen had gereanimeerd. Terwijl ik mijn handen inwreef met zeep was de ambulanceverpleegkundige telefonisch in gesprek met de arts. Die vertelde dat het slachtoffer was overleden, dat was voor mij een behoorlijke schok. Toen ik de ambulance uitstapte, voelde het alsof ik door de grond zakte. Daar kwamen de tranen, ik zat er doorheen. Gelukkig werd ik gelijk opgevangen door verschillende aanwezigen. Eenmaal buiten, ging ik maar weg.

Slachtofferhulp

Met de mislukte reanimatie had ik het best moeilijk. Daarom kreeg ik slachtofferhulp. Ik ben blij met deze gesprekken, want na zo’n inzet had ik die hulp nodig. Nu maak ik het goed en zet ik me nog steeds met veel liefde in voor mensen die mijn hulp nodig hebben in nood. Ik hoop dat er nog meer mensen zich gaan aanmelden. Want zo kunnen we mensen helpen die het heel hard nodig hebben.